Tozlaştırıcı canlılar arasında başlıca grup olan arılar, hem doğal bitki topluluklarının hem de tarımsal üretimin sürdürülebilmesi için vazgeçilmez önemdedir. Dünya üzerinde bulunan çiçekli bitkilerin büyük bölümü ve tarımsal ürünlerin yaklaşık üçte biri, tozlaştırıcıların faaliyetleri sayesinde yaşamını sürdürebilmektedir.


Son yıllarda yeryüzünde artan kentleşme, habitat kaybı, pestisit kullanımı, yoğun bakım uygulamaları gibi etkenler; giderek yoğunluk kazanmakta ve kimi zaman tehlike oluşturacak boyutlara varmaktadır. Bu olumsuz gelişmelerin önemli sonuçlarından biri de; arılar ve diğer tozlaştırıcı popülasyonların yaşamsal varlığı üzerinde tehdit oluşturmasıdır.
Şehirlerdeki küçük yeşil alanlar, bu canlılar için güvenli beslenme ve yaşam alanları oluşturarak önemli bir ekolojik işlev üstlenebilir. Özellikle nektar ve polen bakımından zengin bitkilerle tasarlanmış bahçeler, parklar, refüjler, okul bahçeleri gibi alanlar; kent içindeki tozlaştırıcılar için, adeta birer ekolojik niş işlevi üstlenir.
Arılara dost olan bitkilendirme çalışmalarında, yalnızca bitki çeşitliliği değil; bitkilerin çiçeklenme sürekliliği de önemlidir. Bitki seçiminde, ilkbaharın erken döneminden sonbaharın sonuna kadar, farklı zamanlarda çiçek açan türlerin tercih edilmesi, tozlaştırıcıların kesintisiz besin kaynağı edinmesi anlamına gelir. Bu kapsamda değerlendirilebilecek bitkiler arasında, örnek oluşturan başlıca türler şunlardır:
Civanperçemi (Achillea sp.)
Ekinezya (Echinacea sp.)
Lavanta (Lavandula sp.)
Mercanköşk (Origanum sp.)
Adaçayı (Salvia sp.)
Kekik (Thymus sp.)
Uygulamada yerel türlerin tercih edilmesi, bu katkıyı daha da artırır. Çünkü yerel türler, bulundukları bölgenin böcekleri, kuşları ve diğer canlılarıyla, binlerce yıl boyunca bir arada yaşadıkları evrim sürecinin ürünüdür. Bu süreçte her yerel bitki, beraberinde çok sayıda canlı türünün birbirini destekleyerek oluşturduğu bir yaşam ağının aidiyeti kapsamında gelişimini sürdürür. Bu nedenle yerel bitkilerle oluşturulan küçük yeşil alanlar, yalnızca estetik açıdan değil, ekolojik hafızanın korunması açısından da önemli hâle gelir.



Geleceğin kentlerinde her küçük yeşil alan, görsel düzenleme unsuru olmanın ötesinde; biyoçeşitliliği destekleyen, tozlaştırıcılara yaşam alanı sunan, ekolojik süreçlere katkı sağlayan birer ekosistem parçası olarak değerlendirilmelidir. Böylece kentler, yalnızca insanlar için değil, doğada birlikte yaşayan tüm canlılar için, daha sağlıklı ve dirençli yaşam alanlarına dönüşebilir.
Kentsel yaşam için tasarlanan bu küçük yeşil alanlar bir araya geldiğinde, kent ölçeğinde önemli bir ekolojik altyapı oluşturur. İklim değişikliğinden kaynaklanan sıcaklık artışları, düzensiz yağışlar, kuraklık gibi etkenler, kentlerde yaşam kalitesini doğrudan etkilemektedir. Küçük yeşil alanlar ise, iklim değişikliğinin tüm bu olumsuz sonuçları karşısında; ortamdaki karbonu filtreleme, güneş ışınlarını gölgeleme, yağmur suyunu tutma, hava kalitesini iyileştirme gibi işlevler üstlenerek, kentlerin direnç kazanmasına katkı sağlar.



Konuya ilişkin hazırlanan örnek tasarım çiziminde yer alan bitkilerin her biri, özellikle İstanbul doğasında yaşayabilen türler arasından seçilmiştir. Tercih edilen bitkiler şunlardır:
Civanperçemi (Achillea millefolium L.)
Kuraklığa dayanıklı, polinatör olarak kullanılan bitkidir. Çiçekleri, beyaz ve pembe renklidir.
Tatlıbaba (Anchusa hybrida Ten.)
Doğal çayır ve arı bahçeleri için uygun bitkidir. Yoğun nektar üretimiyle dikkati çeker.
Kelebek çalısı (Buddleja davidii Franch.)
Hızlı gelişen, kuraklığa dayanıklı, çalı formunda bitkidir. Kelebekler ve arılar için, güçlü çekim özelliğiyle bilinir.
Yamaçmahmuzu (Centranthus ruber [L.] DC.)
Duvar ve yamaçların bitkilendirilmesinde sıkça kullanılan bitkidir. Uzun süre çiçekli kalır ve koyu pembe renkli çiçekleriyle caziptir.
Laden (Cistus creticus L.)
Herdem yeşil, çalı formunda bitkidir. Akdeniz kökenli olan bitki, kuraklığa çok dayanıklıdır. Yaprakları, aromatik özelliktedir. Çiçekleri, pembe renklidir.
Topuz (Echinops ritro L.)
Küre şeklinde, mor renkli çiçekleri olan bitkidir. Arılar, kuşlar ve kelebekler için caziptir.
Ece ıtırı (Geranium sanguineum L.)
Uzun ömürlü, yayılıcı bitkidir. Çiçekleri, pembe renklidir ve arılar ile kelebekler için çekicidir.
Koyunkıran (Hypericum calycinum L.)
Yer örtücü olarak yaygın kullanılır. Sarı renkli ve dikkat çeken çiçekleri vardır.
Lavanta (Lavandula angustifolia Mill.)
Herdem yeşil, çalı formunda, aromatik bitkidir. Çiçekleri, hoş kokulu ve arılar için çok caziptir.
Katırtırnağı (Spartium junceum L.)
Fakir topraklarda bile yetişen bitkidir. Sarı renkli çiçekleriyle arılar için çekicidir.
Bozkarabaş (Stachys byzantina K.Koch)
Kadifemsi görünümde, gri renkli yaprakları olan bitkidir. Çiçekleri mor renklidir ve özellikle arılar için caziptir.

| No | Bitki Adı | Çiçeklenme Dönemi | Çiçek Rengi | Boyu |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Kelebek çalısı (Buddleja davidii Franch.) | Haziran–Eylül | Mor, pembe, beyaz | 2–4 m |
| 2 | Tatlıbaba (Anchusa hybrida Ten.) | Nisan–Haziran | Mavi-mor | 40–80 cm |
| 3 | Laden (Cistus creticus L.) | Nisan–Haziran | Pembe-mor | 50–150 cm |
| 4 | Lavanta (Lavandula angustifolia Mill.) | Haziran–Ağustos | Mor-lila | 40–80 cm |
| 5 | Yamaç mahmuzu (Centranthus ruber [L.] DC.) | Mayıs–Ekim | Kırmızı, pembe, beyaz | 60–100 cm |
| 6 | Koyunkıran (Hypericum calycinum L.) | Haziran–Ağustos | Sarı | 30–60 cm |
| 7 | Ece ıtırı (Geranium sanguineum L.) | Mayıs–Temmuz | Fuşya-pembe | 20–40 cm |
| 8 | Topuz (Echinops ritro L.) | Temmuz–Eylül | Mavi-mor | 80–120 cm |
| 9 | Civanperçemi (Achillea millefolium L.) | Mayıs–Eylül | Beyaz, pembe | 40–80 cm |
| 10 | Katırtırnağı (Spartium junceum L.) | Mayıs–Temmuz | Parlak sarı | 2–4 m |
| 11 | Bozkarabaş (Stachys byzantina K.Koch) | Mayıs–Temmuz | Mor-pembe | 20–50 cm |